De abdij van Berne

fotoboek-zwart-wit-klooster

In Brabant staat een abdij….met een abdijgemeenschap, een groep van een twintigtal norbertijnen. Aldus de openingszin op de website van de Abdij van Berne.

De norbertijner Abdij van Berne in Heeswijk-Dinther is door zijn gastvrijheid, liturgische vernieuwingen en open kerkvisie bekend geworden. Iedereen die zijn bestaan wil verdiepen is er welkom als gast. De abdij wil met name een vrijplaats zijn voor degene die bekneld raken tussen de soms harde regels van kerk en maatschappij.

http://www.blurb.com/b/9253862-meditatie-van-het-wit-en-zwart
fotoboek-zwart-wit-fotografiefotoboek-zwart-wit-fotografiefotoboek-zwart-wit-fotografiefotoboek-zwart-wit-fotografie

In de winter van 1989 was ik een kleine week te gast in de Abdij van Berne. Ik studeerde aan de School Voor Fotografie in Den Haag en voor een examenwerkstuk heb ik over dit klooster een fotoserie gemaakt. Norbertijnen leven in gemeenschap, mensen met uiteenlopende kwaliteiten en ook kwetsbare kanten. Dat maakt het bestaan boeiend en ook krachtig. Met mijn fotografie wilde ik het dagelijkse leven van deze gemeenschap in beeld brengen. Het hart van dit samenleven is de liturgie. Het bepaald de indeling en het ritme van de dag. De liturgie wordt driemaal daags gevierd: ’s ochtends (metten en lauden), op het middaguur (eucharistie) en ’s avonds (vespers). Hier komt men tot rust en wordt gevoed. Gedragen door gebed en rituelen.fotoboek-zwart-wit-fotografiefotoboek-zwart-wit-fotografiefotoboek-zwart-wit-fotografiefotoboek-zwart-wit-fotografiefotoboek-zwart-wit-fotografie

In 2018 ben ik begonnen met het stap voor stap digitaliseren van mijn analoge archief. Het scannen van de zwart-wit negatieven van de abdij van Berne was een aangename, hernieuwde kennismaking met deze fotoserie. Naast het onderwerp is de locatie natuurlijk sterk van invloed op de sfeer en uitstraling van de gemaakte foto’s. Pijen, habijten, scapulieren, kaarsen, heiligenbeelden, crucifixen, verstilde kloostergangen, een intieme kapel.fotoboek-zwart-wit-fotografiefotoboek-zwart-wit-fotografiefotoboek-zwart-wit-fotografiefotoboek-zwart-wit-fotografiefotoboek-zwart-wit-fotografie

Bij het terugzien van de foto’s moest ik denken aan Francisco de Zurbarán, een van de grootste schilders van de Spaanse barok (1598-1664). Zijn opdrachtgevers en broodheren waren voornamelijk monniken. Ik ben in aanraking gekomen met deze kunstenaar via diverse stukken die Cees Nootenboom over Zurbarán heeft geschreven. In zijn boek ‘De omweg naar Santiago‘ staat o.a. het volgende: Zurbarán schilderde helemaal geen monniken. Hij schilderde pijen. Hij schilderde stof. De plasticiteit (plooien) van materie. De raadsels van licht en schaduw, verschuivingen van lichtval door het vallen van de stof. Een essay over de verhouding van licht, kleur en stof.fotoboek-zwart-wit-fotografiefotoboek-zwart-wit-fotografiefotoboek-zwart-wit-fotografiefotoboek-zwart-wit-fotografie